Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

Wprawdzie w góry jeżdżę tylko w odwiedziny do rodziny ale podziwiam ludzi którzy mają odwagę aby pokonywać lęki mają pasję i ją rozwijają mają marzenia i spełniają je. Uważam że Ci którzy krytykują Pańską wyprawę z synem częściowo zazdroszczą albo są też i tacy którzy nie mają czasu dla własnych dzieci wiec lepiej skrytykować ojca który ma czas dla dziecka bo taka wyprawa to ogrom poświęconego czasu na przygotowania prościej jest leżeć przed tv zamiast wyjść z rodziną na spacer prościej jest wyjść do knajpy niech dziecko od najmłodszych lat zbiera “dobre wzorce” Krzyś oprócz taty ma też mamę i nie wierzę że kochająca matka pozwoliłaby ojcu na nieprzemyślaną wyprawę .Gratuluję odwagi trzymam kciuki pozdrawiam 🙂

to super ,że zaszczepił Pan w dziecku zamiłowanie do sportu i aktywnego trybu życia ,to ważne w dzisiejszych czasach, ale nie jest Pan jedyny

Ja rozumiem, wyprawa, góry, 7 lat, wyczyn… Tylko nie rozumiem tego ekshibicjonizmu. Spędzam sporo czasu w górach, znam wielu ludzi z dziećmi, które je tam zabierają. Jakoś co tydzień nie ma o nich programu. Co z synem, który za kilka lat może nie będzie miał ochoty być medialny, a którego prywatność już teraz jest obnażana.

https://picasaweb.google.com/klubik.karpacki

Polecam lekturę – skitury, czy rower w karpatach rumuńskich, biwakowanie pod chmurką z dwójką dzieciaków jako nowe pomysły na czas wolny. Bez kamer tvp .
Przed tymi ma Pan szersze pole do popisu pełniąc swoją obecną funkcję. Wykształcenie zobowiązuje – PR opanowany na szóstkę. Mniej szumu, więcej merytoryki.

Za komuny nie było komputerów to spędzało się czas za domem, jeździło się na kolonie i wczasy, bo zakłady pracy posiadały swoje ośrodki wczasowe. A teraz młodzież spędza czas przy komputerach, rodzice pracują a na akord do późna, a na aktywność na hobbistyczne wyprawy nie mają gotówki teraz w demokracji której ludziom teraz brakuje.

Najpierw przeczytałam o wyprawie, potem dowiedziałam się, że to “nasi” 😉 Osobiście jestem za. Za przekazywaniem dzieciom zamiłowania do gór, wspinaczki, ruchu i miłości do przyrody. A nikt tego nie zrobi lepiej od kochającego rodzica. Kocham góry i najchętniej każdą wolną chwilę spędziłabym w Tatrach. Wędrówki górskie to wiele wspólnych godzin na szlaku. Dzieci uczą się szacunku do przyrody i do innych ludzi, pogłębiają kontakt z rodzicem, uczą się walczyć z własnymi słabościami i uczą się tego, że nie wszystko przychodzi w życiu łatwo a czasami trzeba zrezygnować w połowie drogi. Takiej wiedzy i doświadczenia nie zdobędą przed komputerem czy przed telewizorem. Oczywiście najważniejsze jest bezpieczeństwo, ale w tym przypadku asekuracja była wzorcowa (no może jeszcze kask by się przydał, ale nie będę się czepiała). Ten film jest przykładem jak można mądrze kochać dzieci, stawiać przed nimi kolejne wyzwania i pomagać im w ich realizacji. Podobnym przykładem jest pan Przemysław Piegza, który w tym roku już po raz drugi ze swoim 8 letnim synem Alexem zdobył Mnicha (filmik na fb). Jeśli asekuracja dziecka jest właściwa a wycieczka poprzedzona wcześniejszymi łatwiejszymi wyprawami jestem zdecydowanie za i podziwiam zarówno rodziców jak i dzieci, którym się chce. Chętnie będę odwiedzała Pana bloga o Waszych wyprawach.