Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2017-10-01

Afera! Władza już kompletnie odleciała…

Sława Umińska-Duraj Prezydent Miasta Piekary Śląskie już odleciała. O tym, że odlatuje jej zastępca Krzysztof Turzański wiedzieliśmy już dawno. Teraz mamy na to dowód. Sprawa dotyczy także bytomskiego radnego Mariusza Kurzątkowskiego… i jest rozwojowa.

Skandaliczne zachowanie osób publicznych w samolocie spowodowało natychmiastowe ich usunięcie z pokładu lecącej maszyny. Na wysokości 4 tysięcy metrów pilot ze względów bezpieczeństwa podjął decyzję o wyrzuceniu pasażerów. To było najlepsze dla bezpieczeństwa samolotu.

Runęli w dół z prędkością ponad 200 kilometrów na godzinę. Wbrew oczekiwaniom pasażerowie nie uderzyli w ziemię. Spadochrony jednak się otworzyły i wylądowali bezpiecznie…

Tyle dramatycznej historii… A jak było?

Nie cierpię latać. Chyba najgorsze było przełamanie strachu przed samolotem. I ten potworny start. W tak kruchej maszynie jeszcze nie leciałem. A oni otworzyli drzwi na wysokości 4 000 metrów! Dobrze, że atmosfera była mocno rozrywkowa…

A później? Na szczęście nie było czasu do zastanowienia. Nagle człowiek siedzi na krawędzi… i… już. To jednak nie jest tunel aerodynamiczny. Uczucie jest fantastyczne i nie zamierzam go opisywać. Nie da się. Chcecie wiedzieć jak to jest to… sami sobie skoczcie.

W czasie swobodnego lotu człowiek nie myśli o śmierci. Jest super. Fantastyczne widoki, przebicie się przez chmury – totalny odlot. Wszystkie problemy dnia codziennego wydają się z tej perspektywy nieistotne.

Szarpnięcie otwierającego się spadochronu zmienia sytuację. Rzut oka – tak – naprawdę się otworzył. I zupełnie irracjonalnie – w moim przypadku – w tym momencie pojawia się strach. Dostaję sterówki do ręki, ale to nie jest paralotnia. Naprawdę szybko tracimy wysokość i gwałtownie wchodzimy w zakręty.

Wreszcie jest. Ziemia. Bach! Nogi miękkie jak z waty. Ile to trwało? 5 minut? W tak krótkim czasie otrzymaliśmy niesamowitą dawkę emocji. Taki emocjonalny red bull.

Sława jest już na nogach – w końcu pierwsza wypadła z samolotu (jako kobiecie i szefowej należało jej się pierwszeństwo). Zbieram się z trudem, a za mną z nieba spada Mariusz. Kilkanaście sekund i padamy sobie w ramiona. Zrobiliśmy to!

Musimy to powtórzyć! – krzyczy Sława. “Sama se potwórz” – myślę w duchu, ale szczerzę się jak głupi do kamery. Pewnie i tak w końcu znowu to zrobimy. Ale CZAD!