Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

Krótkie opowiadanie dla zabicia czasu;

POLIPOLIS CZŁOWIEK W PLASTIKOWEJ MASCE.

Egipt cztery tysiące lat przed naszą erą, Polipolis jak każdego dnia chował się za domem w swojej małej kryjówce, nie chciał on bowiem, aby odnaleźli go jego rodzice, którzy wymagali od niego, aby pomagał on im w pracach przy gospodarstwie. Polipolis był małym miłym chłopcem, jednak był on bardzo leniwy, nie miał on ochoty na jakąkolwiek pracę, a jego mama Nebra oprócz pracy przy gospodarstwie, szyła jeszcze niezwykłe ubrania, jego ojciec zaś Dżer rzeźbił również piękne maski z drewna i wytapiał je z plastiku. Ich rodzina należała do Szalisanów, która w Egipcie stanowiła mniejszość, jednak społeczeństwo nie było wrogo do nich nastawione, żyli ze sobą oni wszyscy w zgodzie, bo byli to uczciwi ludzie. Polipolis dorastał i pewnego dnia gdy jego ojciec zachorował i niespodziewanie umarł, nadszedł ten najgorszy dzień w jego życiu, dzień w którym musiał poszukać on sobie pracy, aby pomóc swojej matce w ich utrzymaniu. Nebra matka Polipolisa zabrała go wtedy do sąsiedniego miasteczka, do znajomego kupca, aby zatrudnił on go do swojej pracy, a kiedy przemierzali niewielki pustynny szlak, wtedy Polipolis się zatrzymał i spojrzał zaciekawiony na ludzi którzy klęczą tam przed skałą, zapytał się wtedy matki, co oni tam wszyscy robią, dlaczego oni wszyscy klęczą. Nebra jego matka odpowiedziała mu wtedy, że są to ludzie wierzący i modlą się oni do świętej skały, do swojego boga, w którego wierzą i któremu służą. Polipolis wtedy wpadł na świetny pomysł, następnego dnia w tajemnicy przed mamą, zabrał od ojca wytopioną przez niego maskę i również uszyte przez mamę odzienie, wyglądało ono inaczej niż inne ubrania, jakby pochodziło ono z jakiejś innej planety, bowiem rodzice Poliposa posiadali oni niezwykły talent i wyobraźnię, tworzyli oni wyśmienite i zaskakujące rzeczy, które niekiedy zaskakiwały innych ludzi. Polipolis pożegnał on się wieczorem ze swoją mamą i powiedział jej wtedy, że chce się poświęcić on na pewien okres czasu pracy i przez jakiś czas nie będą się oni ze sobą widywali, ale że co miesiąc będzie przysyłał jej pieniądze i, że będzie ją wspierał finansowo. Mama była dumna ze swojego syna, Polipolis w połowie nocy gdy ona jeszcze spała, wyruszył on na pustynny szlak, gdzie wcześniej przechodzili oni z mamą i ukrył się tam za potężną świętą skałą. Z samego rana gdy przybyli już ludzie do świętej skały, uklęknęli oni aby się tam pomodlić, a wtedy Polipolis założył plastikową maskę i uszyte przez mamę odzienie i wyszedł na skałę, po czym powiedział głośno do wszystkich, wasze prośby zostały wysłuchane, ja jestem waszym bogiem, ja jestem Faraon, władca was wszystkich, któremu od teraz powinniście służyć. Ludzie zaczęli się wypytywać panie, a co musimy dla ciebie zrobić, a wtedy Polipolis już jako Faraon odpowiedział wtedy im wszystkim, jak mają oni mu służyć. Życie Poliposa od tego czasu się zmieniło, ludzie zaczęli mu służyć jako Faraonowi, jako swojemu bogu, przynosili mu oni swoje bogactwa, nosili jako boga i spełniali oni wszystkie jego zachcianki. Kiedy wybudowali mu już wielki pałac, wtedy sprowadził kilku Szalisanów, którzy pomogli mu oni w sprawowaniu władzy, Polipolis wykorzystał ociemniałe społeczeństwo i rozpoczął wtedy nową erę, erę jako Faraon władca Egiptu, jako Faraon zaczął wtedy władać i zarządzać swoim całym poddanym mu ludem.

Założyłem maskę i zamieniłem się w osiołka, przeniosłem się na piaszczystą pustynię, podskakując wokół garbatego wielbłąda;) Czterech arabów śpiewało mi tunezyjską melodię, myślałem czy promienie słońca nie odwodnią mojego wnętrza, parskając myślałem tylko o jednym, o łyku zimnej wody i o soczystej marchewce;) Ściągnąłem maskę i poczułem chłód na moich stopach, woda w misce była już bardzo zimna ;), więc wstałem z kanapy i wytarłem stopy, aura za oknem była zimowa i powiewał delikatny wiatr. Nie oddalałem się już i nie zakładałem maski, nadeszła pora aby iść położyć się spać i powrócić do tej rzeczywistej warstwy, czyli pod cieplutką puchową kołderką;)
Dobranoc.