Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2012-12-12

Dyktator i Monalisa

Tiopental Veritaserum
„Dyktator 7 wysp archipelagu Pieśla” – odcinek 12 (posłuchaj mp3)

Na archipelagu pojawiła się niczym wojownicza księżniczka Xena – z ognistym mieczem w dłoni i rozwianym włosem. Choć nie do końca było wiadomo skąd się wzięła, w berserkerskim szale walczyła o lepsze jutro dla siedmiu wysp. To były mroczne czasy na archipelagu targanym wojnami domowymi. Gdy w bitewnym zamieszaniu atakowała, nie było możliwości uniknięcia lśniącej klingi jej miecza. Śmiertelnie niebezpieczne pchnięcia nożem rozdawała na prawo i lewo. W dzień i w nocy. W pocie czoła zdobyła nawet Samotną Górę, najwyższy szczyt archipelagu, gdzie słusznie, czy nie słusznie dziabnięci srebrnym sztyletem konali pod gwieździstym niebem.
– Bóg oddzieli dobrych od złych.
Jak łany zboża padali pod ciosami wojowniczki nawet zawodowi gladiatorzy. Jednak choć trup ścielił się gęsto – zapowiadana apokalipsa nie nadeszła. Świat ani nie upadł, ani nie wyskoczył z torów historii. Można wręcz powiedzieć, że historia pozostała obojętna wobec wylanego morza krwi. Chwili glorii i chwały również nie było.
Monalisa świata nie zmieniła. Zmieniła za to wizerunek i jak kot spadła na cztery łapy. Zdjęła zbroję, odłożyła miecz i poszczerbione noże. Zmyła z twarzy barwy wojenne, włożyła dworską suknię, zgrabnie tuszującą niedostatki, tudzież naddatki figury i zasiadła w Wielkiej Radzie, której stała się niewątpliwą ozdobą. I niczym więcej. Gdzieś zapodział się niepokonany duch wojowniczki. Został za to uśmiech – piękny i tajemniczy zarazem. Przeznaczony głównie dla oczu dyktatora. Sekret uśmiechu Monalisy budził, budzi i pewnie jeszcze długo będzie budzić zainteresowanie.
Tak. Monalisa zdecydowanie jest ozdobą. Nie tylko Wielkiej Rady, ale całego archipelagu. Zdecydowanie jego największą ozdobą.

c.d.n.

* Opowiadanie fikcyjne, ewentualne podobieństwo do osób i zdarzeń faktycznych jest przypadkowe