Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2014-08-07

Dyktator – obietnica

Tłum falował w rytmie ogromnych bębnów. Ludzie jak zahipnotyzowani, w transie – potrząsali głowami. Bum… bum… … bum, bum… bum!
Dyktator stał na pałacowym balkonie przyglądając się temu szaleństwu.
– Nie stój tak! – syknął Jerkra – Pomachaj!
Stakor uniósł rękę i oszczędnym ruchem dłoni pokiwał publiczności. Totumfacki złapał się za głowę.
– Swobodniej… swobodniej – zachęcał wodza do większej ekspresji. Chociaż gest dyktatora był oszczędny – dostrzegł go kapłan. Na jego znak bębny wybiły gwałtowny rytm i ucichły.
– O największy! My, lud archipelagu Pieśla pozdrawiamy Cię!
Donośny głos rozszedł się nad tłumem, który natychmiast zareagował.
– Po… Zdra… Wia… My…!
Kapłan zastanowił się chwilę i uniósł dłoń. Kiedy zapadł cisza zwrócił się do dyktatora.
– Panie i władco! Obyś żył wiecznie panując i kierując wiernym ludem siedmiu wysp!
– Panuj! Panuj! – skandowanie rozpoczęli pałacowi słudzy ukryci w tłumie. Początkowo niemrawo, ale wkrótce nad całą wyspą grzmiało donośnie:
– Pa…nuj!
Dyktator wyraźnie się odprężył machając energicznie do zebranych. Uważny obserwator dopatrzyłby się wręcz pewnej… frywolności wodza.
– Będę – obiecał Stakor – Oczywiście, że będę panował.
Bębny zagrały ponownie wybijając rytm. Tłum pogrążył się w transie. Dyktator przyglądał się temu z szerokim uśmiechem na twarzy.

c.d.n.

Tiopental Veritaserum
Dyktator 7 wysp archipelagu Pieśla” – odcinek 51

* Opowiadanie fikcyjne, ewentualne podobieństwo do osób i zdarzeń faktycznych jest przypadkowe.