Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2015-05-06

Wyjątkowy blog

Gwiazdy, jedyne przyjaciółki papierowej postaci, chciały skraść jej ostatnie marzenie. Widziałam malinowe usta, szepczące słowa modlitwy. Odbijały się echem w sercach tych, którzy pojmowali jej smutki. Najbardziej bała się zapomnienia. Spisywała wiersze na szarych kartkach i rozrzucała po świecie w nadziei, że ktoś podąży ich tropem, by spijać żal z jej ust. Ust papierowej postaci. Była słaba i delikatna, jak skrzydło szklanego anioła. Łatwo było potargać jej myśli, pognieść duszę i wyciąć sny. Często kołysała się na starym, bujanym fotelu, uciekając wzrokiem od zjaw bezsennych nocy. Pijała zimną wodę z potłuczonej szklanki, raniąc swoją skórę. Chciała zapomnieć.

Jej twarz, papierowa twarz, była pomalowana najweselszymi barwami. Starannie, każdego dnia poprawiała pędzlem miejsca, które odkrywały biały smutek. Nie lubiłam w niej tego. Kłamała, choć brzydziła się kłamstw, jak pajęczyn, zajmujących niemalże każdy kąt jej domu. Zeszłego lata ktoś, chyba nikt go nie znał, polał twarz papierowej postaci trucizną, która wcześniej krążyła w żyłach najpodlejszych istot. Od tego czasu, choć słaba była i zdawała się maleć w oczach, krzywdziła nawet najmilsze, z dobrymi zamiarami postaci. Zemsta wgryzła się w duszę i umysł papierowego bytu.

Papierowa postać odwiedzała mnie czasem nocą. Rozmawiałyśmy długimi godzinami, odgarniając kurz z bolesnych ran, drażnionych naszą pamięcią. Mówiła, że musi odejść. Nie mogła znieść krzyków własnego ciała, które kłuły w uszy i niszczyły słowa. Nie chciała już szarpać serc i drwić z myśli otaczających nas istot. Miała pragnienie, które spełniłam. Chciała, by o niej nigdy nie zapomniano, by czczono pamięć papierowej postaci.

Wiesz, że w każdym jest jej cząstka?

Wokół nas żyje mnóstwo papierowych postaci.