Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2016-10-04

"Polityka" po piekarsku…

“Nie można wymyślać problemów po to, by później stojąc na czele protestów bohatersko z nimi walczyć (…) W przypadku gdy realne zagrożenie nie występuje stosowanie zasady “im gorzej, tym lepiej” sprawdza się do czasu, aż prawda wyjdzie na jaw.” – piszą w swoich pismach związki zawodowe piekarskiej kopalni, które nie dały się nabrać na polityczną grę i próbowały uspokoić nastroje. Emocje wzbudzili ludzie, próbujący rozgrywać temat przyszłości kopalni żonglując półprawdami, przekłamaniami, niedomówieniami i zwyczajnym kłamstwem . “Obrońcy kopalni” – ambitni, nieusatysfakcjonowani “liderzy” polityczni – budzą niepokój i prowadzą działania pseudo-obronne. To brzmi jak kolejny odcinek przygód na Archipelagu Pieśla (i niewątpliwie temat się nadaje), ale niestety to dokładny opis tego co dzieje się na naszym, lokalnym podwórku. Związkowcy w oficjalnych informacjach i komunikatach piszą o rozsiewaniu plotek i tworzeniu katastrofalnych wizji przyszłości kopalni. Można je było zobaczyć m.in. na bramie kopalni. Jaki jest sens doprowadzać do takiej sytuacji? Żadnego – przynajmniej z punktu widzenia kopalni i miasta, ale być może ktoś dojrzał szansę aby zaliczyć kilka “politycznych punktów”. To nic, że informacje i plotki nie zawierają w sobie ziarnka prawdy – wprowadzają element chaosu i do politycznej rozgrywki się nadają. Taki piekarski house of cards, tylko nie ten poziom rozgrywającego. Niestety, im bliżej końca kadencji będzie, tym większej ilości takich smaczków można się spodziewać. Nie pierwsza i gwarantuję Państwu nie ostatnia taka akcja. Podobne mechanizmy zadziałały w przypadku awantury o mszę na antenie Radia Piekary. Jedyna różnica, że w przeciwieństwie do górników, wiele starszych osób dało się nabrać. I faktycznie prawdziwe zamierzenia redaktora naczelnego, konkretne propozycje i koncepcje utonęły w morzu co bardziej katastrofalnych informacji. Tylko ostatecznie, jaki to wszystko przyniosło efekt? Podsumowując: szkodzić jest łatwo, o wiele trudniej zrobić coś konstruktywnego. Może więc nadejdzie taki moment, że związkowcy zamiast pisząc o nieusatysfakcjonowanych “liderach” użyją nazwisk. Niespodzianką (zapewne przykrą) byłoby także dla wielu osób poznanie, kto kryje się pod niektórymi nickami pojawiającymi się na blogu w najbardziej gorących dyskusjach…  Być może jednak w ten sposób nauczylibyśmy się nieco innego sposobu prowadzenia dyskusji i… “polityki”. Kto wie?