Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2017-02-14

Kulinarne podróże… rozczarowanie dnia

Walentynkowy wieczór, romantyczne nastroje, porządna restauracja. W karcie do wyboru tylko dwa zestawy – dla niej i dla niego. Trochę dziwne rozwiązanie – jakby wybór ograniczony do zupy dnia w barze mlecznym. A mieliśmy ochotę na swoje ulubione dania i desery. Przyglądamy się przez chwilę propozycjom walentynkowym.
– Możemy wymieszać te zestawy?
– Nie. Albo taki, albo taki – kelner pozbawia nas złudzeń.
Hm.
– Nie żebym narzekał, ale trochę ograniczony wybór…
– O tej porze to już nie można narzekać – słyszę w odpowiedzi.
Patrzę na zegarek. Konsternacja. Jest 20.30 – najnormalniejsza pora na kolację. Szkoda marnować wieczór. Wyboru nie ma to zestaw. I może… grzane wino. Od razu jakoś przyjemniej. Jedzenie pyszne – jak zawsze. Ale kiedy kelnerka przynosi deser…
– Przepraszam, ale mamy czynne do 22.00.
oj, z atmosferą to tutaj kiepsko. Czujemy się trochę jak intruzi. Znów patrzę na zegarek. Jest 21.15. Postaramy się zdążyć. Uff. Udało się. Sąsiedzi ze stolika obok, chyba grupa przyjaciół, proszą o rachunek. Docierają do nas strzępy rozmowy.
– Jest jeden rachunek, a Wy się musicie jakoś podzielić. My nie możemy…
To brzmi jak obsługa za czasów PRL. Niestety, to nie pierwsza taka sytuacja, bo kiedy gościliśmy tutaj ministra sprawiedliwości to pani prezydent musiała w trakcie posiłku szukać kelnera… Od tamtej pory służbowe obiady się tutaj nie odbywają. Bo wstyd przed gośćmi. Prywatnie też już chyba odpuszczę, bo nie pierwszy raz się nacięliśmy. Mój lokalny patriotyzm po prostu przegrywa z rzeczywistością. W Tarnowskich Górach knajpy funkcjonują jakoś inaczej. A w Krakowie, to jest już bajka. A przecież my byliśmy w Dworku Donnersmarck. Ładny budynek, świetne jedzenie (oczywiście jak jest dostępne), tylko jednak czegoś brakuje. Niestety, czegoś ważnego.  Chyba po prostu pomysłu na siebie i pewnej… tożsamości. Może właśnie dlatego zwykle jest tutaj dość pusto. Dziękuję, prędko nie wrócę.