Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2017-08-04

Zaliczyłem Tour de Pologne Amatorów!

Czesław Lang zaprosił mnie na Tour de Pologne Amatorów. Dziękuję mu za to i… szczerze go nienawidzę. Myślicie, że półmaraton czy masakrator to jest wyzwanie? Spróbujcie wjechać na Ścianę Bukovina… Wyścig zaliczony, plan wykonany, a jak wrócę za rok, to się zmierzę z tymi cholernymi górami na własnych warunkach…

Jazda w górach to zupełnie coś innego niż po płaskim terenie. Przekonałem się o tym boleśnie na własnej skórze. I nie wszystko można zrobić bez przygotowania, a ja pojechałem tak… z marszu.

Plan minimum – ukończyć wyścig w czasie i nie być ostatnim. Po drodze apetyt rośnie, bo jedzie mi się… fantastycznie. Mimo, że nastawiałem się na rozsądne tempo – naciskam na pedały i gnam ile sił w nogach. Na zjazdach oblatuje mnie strach i hamuję, ale i tak prędkość to prawie 80 km na godzinę. Zaczynam myśleć o czasie 2,5 godziny.

Atmosfera fantastyczna, świetni ludzie, wsparcie kibiców, słońce i piękne widoki. Naprawdę mi się podoba, a średnia rośnie. Prawie 30 km na godzinę.

A potem… Podjazd w Gliczarowie. Przede mną rowerzysta leci na plecy i wpada do rowu. Mnie skurcze nóg prawie zwaliły z roweru. Sportowa złość i bezsilność. Przerażony zrozumiałem, że mogę w ogóle nie dotrzeć do mety. To się nie może tak skończyć! Ale z tym bólem nie można wygrać. Leżę, ktoś z uczestników masuje mi uda. Kilka mocnych uderzeń. Mam łzy w oczach, ale ruszam. Może dotrę w czasie poniżej trzech godzin.

Nie jestem wstanie jechać. Ostatnie kilometry to już nie walka z górą, czy z czasem – ale z całkowicie zablokowanymi i sztywnymi nogami, bólem i słabością. Muszę dotrzeć do mety! Ostatnia prosta i JEST!

Ukończyłem Tour de Pologne Amatorów pokonując w górach 58 kilometrów w czasie 3 godziny 13 minut i 13 sekund. Pozwoliło mi to zająć 1787 miejsce na 2500 uczestników.

Wiem! Dla wielu osób to żadne osiągnięcie, ale dla mnie to było wyzwanie. Pamiętajcie, że pojawiłem się w gronie osób, które rower traktują znacznie bardziej poważnie niż ja. Wśród amatorów przecież znajdziecie także wiele znanych nazwisk kolarskiego świata…

Podsumowując. Jest we mnie sportowa wściekłość, bo wiem, że była szansa na dużo lepszy wynik. Może nie trzeba było forsować tempa? A może za mała przerwa po półmaratonie i masakratorze? Na pewno zapłaciłem za brak treningów. Schodzi ze mnie napięcie, ledwo chodzę, ale cieszę się, że sprostałem. A poprawić się postaram za rok.

PS. Postaram się później sprawdzić wyniki osób z Piekar Śląskich (jeśli będą podane), bo na pewno ktoś wykręcił dobry wynik.