Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2018-09-10

Żenująca haja polityczno-wyborcza

Ci ukradli miliony, tamci zabrali złodziejom – trwająca w całym kraju, delikatnie mówiąc, “przepychanka wyborcza” to najlepszy dowód na to, że partie polityczne należy trzymać z daleka od samorządu. Zwłaszcza, że już widać podobne metody na lokalnym podwórku. Czy naprawdę ludzie muszą się dzielić i nienawidzić wzajemnie? I czy wynika z tego coś pozytywnego dla mieszkańców?

Kampania ogólnopolska partii politycznych rozpoczęta. Są bilbordy, są filmy, w których najczęściej pojawiające się słowa to “kłamstwo” i “kłamcy”. Wzajemne zarzuty i oszczerstwa. Moim zdaniem w tym sporze nikt nie ma racji – on w żadnym wypadku tak nie powinien wyglądać.  Niestety, polityka staje się coraz brutalniejsza, bezwzględna i wszystkie chwyty (także te poniżej pasa) są dozwolone. I to wszystko partyjni działacze chcą zrzucić nam jak bombę do samorządów, do naszych miast.

– Patrząc na to, co dzieje się w polityce, domyślam się, że ci, którzy kłamią tracą zdolność rozróżniania między prawdą a fałszem – uważa psychiatra i psychoterapeuta, prof. Bogdan de Barbaro.

Prywatnie zupełnie nie rozumiem jednak, jak można nieść szyld wartości, miłości, honoru i Boga, a jednocześnie bezpardonowo atakować wszystko i wszystkich, którzy myślą inaczej.  Te dwa, zupełnie różne obrazki nijak do siebie nie pasują.

“Katolik nie może być antysemitą, antygejem, antykimkolwiek. Bycie “antyktosiem” oznacza, że pogardzamy drugim człowiekiem” powiedział ks. Jan Kaczkowski.

Może nieco łatwiej jest o tym zapomnieć wykorzystując anonimowość internetu, gdzie można już prawie wszystko. Pełna swoboda obrzucania błotem. Tylko, że jeśli coś jest anonimowe, to z dużą dozą prawdopodobieństwa jest… nieprawdziwe.

Ale czasami trafi się ciekawy cytat, nad którym warto się zastanowić: “Zanim osądzisz błędy innych zwróć uwagę na własne. Kto rzuca błotem, nie może mieć czystych rąk”.

Czytam ostatnio także materiały dotyczące naszego miasta. Oczywiście anonimowe, ale trzeba być mocno niedomyślnym, żeby nie skojarzyć jakie środowisko reprezentują autorzy.

Czytam i martwię się. Piekary w ruinie. Miasto się sypie. Jesteśmy jak Titanic. Jeśli nie góra lodowa, to czeka nas upadek. A może jedno i drugie?

Przestraszyłem się, kiedy przeczytałem informację, że dług miasta wynosi 100 milionów, a zaraz wzrośnie do 140. Sprawdzam. Grudzień 2014 – zadłużenie Piekar Śląskich to 45 milionów. Sierpień 2018 zadłużenie Piekar Śląskich to 35 milionów. Takie są fakty. Oczywiście, czeka nas emisja obligacji i dług wzrośnie, ale też zobaczmy ile inwestycji zostało zrealizowanych. Sam Szpital Miejski to inwestycja warta dziesiątki milionów złotych.

Z ciekawości sprawdziłem również, jak ten “straszny dług” wygląda w miastach zarządzanych przez prezydentów z PiS…  Niewielu jest partyjnych włodarzy, ale Biała Podlaska, Tomaszów Mazowiecki i Stalowa Wola to akurat miasta podobne naszemu, mające między 56 a 60 tys. mieszkańców. Dług: 70, 130 i 88 mln w porównaniu do naszych… 35 mln. Uuuuuu! Jak u nas ruina, to tam już chyba czeluści piekieł…

Miasta inwestują, bo są do wykorzystania środki unijne. Wciąż można zrobić inwestycję nawet za 15 procent jej wartości. Każdy prezydent, jak widać bez względu na opcję polityczną, wykorzystuje tę okazję, bo drugiej nie będzie. Dlatego dziwi mnie teraz krytykowanie takich działań. Może poseł – aspirant do stanowiska w mieście, powinien porozmawiać z partyjnymi kolegami, którzy mają nieco doświadczenia samorządowego i wiedzą o co robią?

W opozycji do zadłużenia partyjny kandydat na prezydenta ma mocny PR – pół miliona złotych od Jerzego Polaczka. Idąc tym tokiem myślenia należałoby wrzucić w odpowiedzi – 105 milionów od Sławy Umińskiej-Duraj. Dziecinada. Ani poseł, ani prezydent niczego nie dali, bo tu jednak nie o “kolesiostwo”, “wpływy”, czy “znajomości” chodzi, bo wszystkie pieniądze trafiają do miasta w ramach konkretnych procedur i zasad. Trzeba dobrze to wykorzystywać i tutaj super, że urzędnicy i prezydent pracowali przez cztery lata, a także chwała posłowi,  jeśli swoimi zabiegami “wyszarpał” dodatkowe środki z budżetu państwa, bo każda złotówka jest na wagę złota.

Swoją drogą miejski szpital, na który wydaliśmy już dziesiątki milionów złotych otrzymał zaledwie 360 tys. zł z budżetu państwa. Prawdziwych pieniędzy, jakie miały być w rządowym programie IOWISZ jakoś nie widać. Tarnowskie Góry otrzymały znacznie więcej, ale rozumiem, że poseł musi dbać w pierwszej kolejności o swoje miasto, a nie Piekary.

Krytyka jest ważna, ciekaw jestem jednak pomysłu na miasto – bo to jedyna rzecz, jakiej przeciwnicy Prezydent Sławy Umińskiej-Duraj nie przedstawili. Trochę tak jak z tymi bilbordami partyjnymi – nic konstruktywnego z nich nie wynika. Ot, obrzucają się działacze złośliwościami za nasze pieniądze. Za nasze? Niestety tak. O ile lokalne komitety wyborcze wykładają na reklamy własną kasę, to partie polityczne żerują na budżecie Państwa. Osobiście zamiast przepychanek bilbordowych PO i PiS w naszym mieście – wolałbym jakieś konkretne dofinansowanie. Realnych spraw do załatwienia nie brakuje.

I chyba najlepiej podsumowuje to poziom zaufania społecznego do samorządowców i polityków.

Wyniki różnią w zależności od wykonujących badania, ale tendencja jest jednoznaczna. Lokalnym władzom wg. OFBOR ufa aż 79 procent badanych Polaków, zaś posłom i senatorom – zaledwie 21 procent. Wg. CBOS zaufanie do władz samorządowych deklaruje prawie dwie trzecie dorosłych Polaków (65%), a ponad połowa badanych nie ma zaufania do władzy ustawodawczej, czyli parlamentu (53%, przy 34% głosów zaufania). Polacy najmniej ufają partiom politycznym – nie ufa im ponad trzy piąte ankietowanych (63%), ufa niespełna jedna czwarta (23%).

Z tego można wyciągnąć konkretne wnioski i może jednak coś zmienić w tej partyjnej polityce?