Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2019-03-11

Cenzura, moderacja i ban na blogu Turzańskiego, czyli wpis filozoficzny… o hejterach

Kiedy zaczynałem pisać bloga przyjąłem twarde zasady. Publikuję wszystko. Pojawiały się naprawdę nieciekawe komentarze, ale uznałem, że będą jedynie marginesem, a my nauczymy się poważnej dyskusji. I z roku na rok faktycznie dyskusje były ciekawsze. To wszystko działo się jednak ponad 10 lat temu. Z czasem wszystko się zmieniło… niestety na gorsze. Każdy argument nie ma znaczenia, kiedy jego autora można poniżyć, zmieszać z błotem, obrzucić inwektywami i upokorzyć. Być może dlatego coraz mniej osób w tej dyskusji uczestniczy.

Jak pewnie zauważyliście – starałem się dyskutować z każdym, tłumaczyć, wyjaśniać, przedstawiać swój punkt widzenia. W przypadku troli to po prostu nie działa. Wręcz przeciwnie – daje to im paliwo do dalszych, coraz gorszych ataków. Kiedy telefon ostatnio wyświetlił mi czas jaki spędzam na tych dyskusjach… dotarło do mnie jaki to ogrom zmarnowanego czasu. Kogoś kto nie odróżnia prawdy od fałszu, nie widzi różnicy między krytyką a oczernianiem, dyskusją a obrzucaniem błotem nigdy do niczego nie przekonam. Z poziomu dyskusji o mieście doszliśmy do politycznych przepychanek, które znamy z poziomu całego kraju… Wszyscy wiemy, że nie prowadzą do niczego, a jednak wszyscy dajemy się w nie wciągnąć…

Polityka zakłada nam wszystkim klapki na oczy. To wcale nie jest tak, że najgorsze komentarze piszą jacyś anonimowi idioci. Piszemy je my… mieszkańcy Piekar Śląskich, którzy znaleźliśmy się po dwóch stronach politycznej barykady. Daliśmy się wszyscy podpuścić, chyba nieświadomie wpadliśmy w szyny, z których nie potrafimy się wyrwać. Wzajemna niechęć, przekonanie o “złym charakterze” tego drugiego powoduje, że za nic na świecie nie przyznamy, że coś może nas łączyć.

Dziś gotowi są wydrapać sobie oczy dawni koledzy, sąsiedzi, współpracownicy, rywale sportowi, czy towarzysze górskich wędrówek. Po haniebne metody i kłamstwo sięgają ludzie zasłaniający się wartościami chrześcijańskimi. To co nas dzieli, czyli polityka – stało się ważniejsze od wszystkiego co nas łączy. Temperatura dyskusji stale rośnie, a jej poziom – nieustannie spada.

Co z tym zrobimy? Postanowiłem zacząć od siebie.

Przejrzałem uważnie swojego bloga. Przyznaję się do kilku błędów i przepraszam za to Czytelników. Napisałem kilka ostrych tekstów, chyba zupełnie niepotrzebnie. Co prawda w słusznej sprawie i broniąc swojego dobrego imienia, a także wolności tego bloga – ale dałem się tym samym wciągnąć w dyskusję zupełnie niepotrzebną. Zwłaszcza, że moi przeciwnicy tej wolności tak naprawdę nie są wstanie mi odebrać. Najgorsze co można im zrobić – to ignorować i zepchnąć na margines. Jak hejterom i trollom nie dawać paliwa i rozgłosu, na którym im zależy. To dzięki nam – wszystkim, którzy dyskutujemy i dajemy się wciągnąć w ten wir szaleństwa oni mogą zaistnieć.

Przejrzałem również komentarze. Myślę, że błędem była publikacja wszystkiego, bez względu na treść. Ignorowanie wulgaryzmów, personalnych i chamskich ataków (przyznaję, że z obu stron barykady) oraz kłamstw wszelkiego rodzaju. Brak faktycznej moderacji i usuwania niegodnych treści spowodował, że dyskusja upodobniła się do tej, jaką znajdziemy pod ogólnopolskimi portalami. I po co nam to wszystko?

Moja propozycja jest następująca – rozpocznijmy dyskusję na nowo, opierając się na solidnym fundamencie. Piszemy prawdę. Piszemy krytycznie, ale kulturalnie – nie obrażając naszych rozmówców. Czy naprawdę coś na tym stracimy? A może, jeśli nawet nie wszyscy będą uczestniczyć w tej dyskusji, to jednak zyskamy coś niezwykle cennego?

Trzymanie się powyższych zasad bynajmniej nie wyklucza krytyki. Ponieważ krytyka jest DOBRA. Ona pozwala na wyciąganie wniosków i poprawę sytuacji. W przypadku miasta – na rozwiązywanie konkretnych problemów. Byle tylko była konstruktywna. Negowanie wszystkiego, zwłaszcza bez podania konkretnych propozycji czy rozwiązań nie przyniesie niczego dobrego.

Strasznie filozoficzny zrobił się ten mój wpis, ale być może to jedyna droga do zmiany. Pisałem pracę magisterską z krytyki demokracji Platona. To niesamowite, jak celnie niektóre sprawy dostrzegano już w zamierzchłej przeszłości. Gdyby tylko Platon wiedział, jak twórczo wady demokracji rozwinie internet… miałby podstawy do interesującego dzieła…

Tak oto doszliśmy do sedna, czyli nowego regulaminu, do którego stworzenia zainspirowała mnie grupa SPI (dziękuję Kochani).

Regulamin

1. Publikacja komentarzy jest otwarta i każdy może pisać o wszystkim co uważa za ważne pod warunkiem zachowania zasad wzajemnego współżycia. Proszę jednak o trzymania się tematyki wpisu, lub wykorzystania działu “Wy pytacie…” lub “Off topic…”
2.. Czytelnicy bloga często różnią się w wielu tematach, dlatego uszanujcie zdanie i poglądy drugiego człowieka.
3. Krytyka jest nieodłącznym elementem dyskusji publicznej i jest mile widziana, uprzejmie proszę jednak o nie mylenie jej z hejtem. Zanim coś napiszesz zastanów się nad tym.
4. Zakazane jest używanie wulgaryzmów, inwektyw, niewybredne obrażanie uczestników dyskusji oraz wstawiania reklam. Komentarze naruszające te zasady będą moderowane lub usuwane. Osoby notorycznie nie dostosowujące się do panujących zasad będą banowane.
5.Jeżeli nie pasuje Ci poruszony przeze mnie temat – pomiń go. Szkoda nerwów.
6. Nikogo tutaj nie trzymam na siłę. Nie podoba się? Internet jest ogromny, na pewno są miejsca, które będą bardziej Ci odpowiadać.

To byłoby na tyle. Te same zasady postaram się utrzymać także na moim profilu facebookowym i zarządzanej przeze mnie stronie. Tym samym życzę miłej i przede wszystkim owocnej dyskusji.

WAŻNA INFORMACJA.

Krzysztof Turzański (czyli ja) jest normalnym człowiekiem – pracuje, ma rodzinę, uprawia sport, czasami nawet śpi. Nie może więc śledzić dyskusji 24 godziny na dobę, angażować się w każdym wątku dyskusji i odpowiadać natychmiast na wszelkie zapytania, zwłaszcza, że o dziwo(!) nie wszystko wie i czasami musi sprawdzić informacje zanim coś napisze…

Z tego tytułu uprzejmie proszę o wyrozumiałość – zamierzam jak do tej pory uczestniczyć w dyskusji, jednak ze względu na walkę z  uzależnieniem od telefonu zamierzam to robić systematycznie i w określonych porach, żeby ten rodzaj aktywności nie dominował w moim czasie wolnym. 

Zamierzam też mocno ograniczyć komentowanie działań opozycji – czy to formalnej w Radzie Miasta, czy mniej formalnej – internetowej w myśl zasady, że skoro nie potrafimy ze sobą rozmawiać to przecież nie musimy się kłócić. Poza tym, skoro nie robią nic sensownego, po co o tym pisać? Niech będą jak Yeti… wszyscy słyszeli, że jest, ale nikt go nie widział. Jeśli już pojawi się jakiś wątek, którego nie można pominąć – postaram się opisać go czysto faktograficznie, darując sobie w miarę możliwości komentarze.