Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2026-10-04

Narastają niepotrzebne problemy z kibicami

To już nie jest tylko problem z wandalizmem. Oczywiście wiaty przystankowe pomazane farbą, elewacje pokryte graffiti, wulgarne napisy na murach czy nawet kominach domów są problemem. Szpecą miasto, generują koszty, zmuszają do kolejnych napraw i sprzątania. Ale ostatnio wydarzyło się coś, co moim zdaniem przekracza już granicę zwykłego kibicowskiego „folkloru”.

Podczas meczu młodych piłkarzy Juventusu i Ruchu pojawiły się emocje, które ze sportem dziecięcym nie powinny mieć nic wspólnego. Mówimy przecież o zawodnikach mających po kilkanaście lat. O dzieciakach, które przyszły na boisko grać w piłkę, rozwijać swoje umiejętności, przeżywać zwycięstwa i porażki, a nie uczestniczyć w konflikcie.

Na trybunach pojawili się sympatycy Górnika. Później kolejni kibice Ruchu. Atmosfera zrobiła się napięta i nie miało to nic wspólnego z tym co działo się na murawie.

A przecież kibicowanie to nie wojna podjazdowa.

Można kochać swój klub. Można nie cierpieć rywala. Można przeżywać derby, spierać się, żartować z przeciwników, śpiewać i tworzyć atmosferę. To wszystko jest częścią sportu. Nie wychodźmy poza ten zakres.

Uniemożliwianie młodym, trzynastoletnim zawodnikom spokojnego opuszczenia obiektu po meczu naprawdę nie jest pokazem siły. Trudno też uznać to za powód do dumy.

Dzieciaki nie powinny uczyć się, że sport oznacza strach przed tym, co wydarzy się po końcowym gwizdku. Nie powinny zastanawiać się, czy ktoś będzie na nie czekał poza boiskiem. Nie powinny być wciągane w konflikty, których często nawet nie rozumieją.

Dla nich piłka ma być przede wszystkim pasją.

Treningiem. Rywalizacją. Przyjaźniami. Marzeniami o wielkich stadionach. Radością ze strzelonej bramki i złością po przegranym spotkaniu. Czyli dokładnie tym wszystkim, czym sport był dla większości z nas, kiedy sami byliśmy dziećmi.

Sport powinien uczyć szacunku do przeciwnika. Tego, że można walczyć przez cały mecz, a później podać sobie rękę. Można reprezentować różne kluby, różne barwy i różne miasta, ale nadal traktować drugiego człowieka normalnie.

Nie oczekuję, że nagle znikną kibicowskie podziały. To byłoby naiwne. Nie oczekuję też, że kibice Ruchu zaczną kochać Górnika albo odwrotnie. Chciałbym jednak żeby były granice tej rywalizacji.

Kibicujmy swoim. Głośno, z emocjami i sercem. Ale z szacunkiem dla przeciwnika. Z poszanowaniem zasad. I przede wszystkim z pamięcią, że po drugiej stronie bardzo często nie stoi „wróg”, tylko drugi człowiek. A czasami po prostu dziecko.

Nie zamieniajmy sportu w kolejne pole wojny polsko-polskiej.