Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2019-06-10

Obrzydzacie mi tęczę

Jako dziecko uwielbiałem tęczę. Zresztą, nawet dziś, kto z nas nie zadziera głowy kiedy pojawi się na niebie? Nie mam nic przeciwko tęczy jako symbolowi wolności i tolerancji, ale na Boga, nie zmieniajcie jej w symbol dewiacji (i nie mówię tu o homoseksualizmie), skrajnego braku poszanowania i walki politycznej. 

Męczą mnie już zdjęcia polityków i aktywistów z wszechobecnymi tęczowymi flagami. Zakładając kolorowe skarpetki zastanawiam się, czy nie zostanie to źle zrozumiane, a kolorowe parawany na plaży w pierwszej chwili zaczynają się kojarzyć z tęczową flagą. Tęcza została zawłaszczona i sprowadzona dziś do bitewnej flagi. Coraz głośniej słychać skrajnie radykalnych „wojowników” obu stron. Dla dziesiątek zwykłych ludzi nie ma miejsca po środku.

Ostatnie wydarzenia odarły samą tęczę, ale także tęczową flagę z resztek normalności. To co wyczynia się na marszach równości z równością i normalnością nie ma nic wspólnego. Wpierw wagina w koronie parodiująca procesje katolickie, później parodia mszy świętej, rozebrani do rosołu ludzie z piwskiem w ręce i morze wulgaryzmów na dokładkę. To jest ta tolerancja, o którą nam chodzi? Jeśli domagacie się (zwracam się do organizatorów marszów) równości, tolerancji i szacunku zacznijcie od siebie, bo tego szacunku dla drugiego człowieka w ostatnich wydarzeniach zabrakło.

Pogarda i brak tolerancji pod tęczową flagą… lepszego sposobu na odepchnięcie od siebie nawet liberalnych ludzi nie widzę. I wkurza mnie to tak samo mocno, jak policyjny nalot na autorkę tęczowej Maryjki. Bo to zachowanie równie głupie, a może i bardziej szkodliwe. Nawet jeśli to margines… to jednak dolewa oliwy do ognia. Napędza opór, strach i przy okazji… aparat represji. 

Rozumiem, że środowiska się radykalizują, ale jeśli ktoś tego nie powstrzyma – nie będzie już miejsca dla zwykłych ludzi. To najlepszy dowód, że polityka wypaczyła wszystko. Nie powinna to być wojna prawicowców, katolików, nacjonalistów z liberałami, lewakami i dewiantami, ale wspólny sprzeciw przeciwko skrajnościom… po obu stronach barykady (o ile te barykady są naprawdę potrzebne).

Nie sądzę, żeby przeciętny katolik nie spał po nocach martwiąc się o orientację seksualną obcych im ludzi. Nie sądzę, żeby przeciętny liberał miał coś przeciwko katolikom.  Nie wydaje mi się, żeby związki partnerskie (chociaż dziś źle się kojarzą) nie powinny być uregulowane. Dziś wiele rodzin (heteroseksualnych, żeby była jasność), żyjących razem i wychowujących wspólnie dzieci pozbawianych jest praw. Bo konkubina (nie cierpię tego sformułowania) nie otrzyma w szpitalu informacji na temat swojego partnera (chyba, że dziecko jest starsze i to ono zapyta lekarza o tatę), nie rozliczy się wspólnie w skarbówce i w ogóle to jest w tym kraju samotną kobietą… Tym problemem należy się zająć, a przy okazji skorzystają związki o odmiennym charakterze. I nie wymaga to kontrowersyjnych marszów i ostentacyjnych demonstracji tylko solidnej pracy posłów nad ustawą. 

Myślę, że wszyscy chcemy żyć w normalnym, spokojnym kraju, w którym możemy się po prostu czuć u siebie. Problemem nie jest więc orientacja, wyznanie, czy poglądy polityczne, ale radykalizm. To z nim powinniśmy walczyć, bo jeśli wygra… chcąc nie chcąc wciągnie nas wszystkich wir wydarzeń. 

Mam znajomych katolików, wierzących nie praktykujących, niewierzących, znam nawet kilku gejów. Każda z tych osób jest fajnym  człowiekiem, nie skaczemy sobie do gardeł, nie mamy ze sobą problemu na wspólnych imprezach. Tylko jak długo to potrwa, kiedy podkręcamy spór do granic niemożliwości?

Żyjemy w wolnej Polsce, w czasach, które są… najlepsze w historii. Moi dziadkowie, a nawet moi rodzice nie mogli nawet marzyć o takiej swobodzie, takich zarobkach i warunkach życia jak my. Pamiętacie jeszcze lata 90-te? Mamy ogromne szczęście, że żyjemy tu i teraz. Nie zmarnujmy tego walcząc o prawo do wyśmiewania wszystkich i wszystkiego, paradowania z gołym tyłkiem na ulicach miasta, czy publikowania w internecie wszystkiego, nawet najwymyślniejszych kłamstw pod szyldem wolności słowa. Przestańmy też żądać od wszystkich żeby żyli zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Niech każdy zajmie się swoim życiem, a nie sąsiada. Dajmy sobie spokój z przymusem i nakazami. Aparat represji niech walczy z przestępcami, a nie ludźmi o odmiennych poglądach. Krucjaty nie są nam potrzebne. Niech każdy żyje według własnego uznania, byle z poszanowaniem prawa i drugiego człowieka. Czy to nie wystarczy?

Ktoś musi to powiedzieć. Najwyższy czas wyhamować, bo zabrnęliśmy w sporach ideologiczno-politycznych za daleko. Nie podoba mi się fanatyzm (inaczej tego już nie można nazwać) obu stron, a chociaż jestem niezwykle otwarty i tolerancyjny – zdjęcia z tęczową flagą sobie nie zrobię. Bo po ostatnich wydarzeniach nie wiem już, co tak naprawdę ma ona oznaczać.