Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2019-11-01

Smutny dzień

W miarę upływu czasu zmienia się postrzeganie tego dnia. Chociaż upływa czas… niespecjalnie leczy rany. Mijają kolejne lata i nawet nie uświadamiałem sobie, że już od kilkunastu lat żyję, bez wsparcia i obecności taty. Minęło dziesięć lat odkąd odeszła moja babcia i jeszcze więcej od czasu kiedy zmarł dziadek… Stojąc nad ich grobami zawsze mam łzy w oczach. Może dlatego wolę tam być sam, niż w szerszym gronie. Przeżywać to po swojemu, samotnie.

Moi synowie zapalili znicze. Takie jakie sobie wybrali. Smutne jest to, że nigdy nie poznali osób, których groby odwiedzamy. Mój tata zmarł młodo, o wiele za młodo. Miał 54 lata i nie doczekał wnuków. Strasznie tego żałuję. Jest tyle rzeczy, które mogliby robić razem. Życie jednak nie jest sprawiedliwe. Trzeba jak najlepiej przeżyć czas, który został nam dany.

Staram się opowiadać chłopakom różne historie, bo nasi bliscy żyją tak długo, jak o nich pamiętamy. Sądząc po zaniedbanych grobach na cmentarzach nie trwa to wiecznie… Taka smutna refleksja nawiedziła mnie dzisiaj.

Najgorszy moment przeżyłem, kiedy mój syn płakał nad grobem swojej babci. Pierwszy raz, w wieku 11 lat w pełni zrozumiał znaczenie tego święta. Ten żal, smutek i tęsknotę. Nie ma słów pocieszenia, ale… zawsze sądziłem, że tak właśnie należy przeżywać ten dzień. Wspomnienia przez łzy świadczą o tym, że jesteśmy ludzcy…

Dziś jakoś inaczej niż zwykle przeżyłem to wszystko. I wydawało mi się, że w otaczających mnie ludziach jest jakoś mniej nerwowości, pośpiechu i złości, a zamiast tego więcej życzliwości. A może tylko mi się zdawało?

Gdzieś na marginesie jest Halloween, które zupełnie niepotrzebnie nas dzieli – wywołując facebookowe awantury. Koniecznie musimy się o wszystko kłócić? Jakby mało było innych powodów.

Halloween dla jednych to sposób na radzenie sobie ze śmiercią. Wyśmianie i odepchnięcie jej od siebie. Dla innych zwykła zabawa i okazja do przebrania się oraz wyruszenia po słodycze 31 października. W niczym nie przeszkadza mi to “święto” przeżywać w zupełnie inny sposób, poważnie… 1 listopada.

I nie mieszajmy do tego wszystkiego Dziadów. Trudno mi uwierzyć, że ktoś dzisiaj obcuje z duszami zmarłych powracających do swoich dawnych miejsc zamieszkania… Możemy się bawić przygotowując dynie, możemy przeżywać nasze święto wspominając bliskich, którzy odeszli, ale przede wszystkim zachowajmy życzliwość i szacunek dla żywych, póki jeszcze jesteśmy razem. 1 listopada zawsze przypomina mi, że życie jest ulotne i warto je przeżyć jak najlepiej.