Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2021-03-16

Uzależnienie czy niewolnictwo?

Kiedy tylko próbuję przestać – okazuje się, że nie potrafię. Już o północy pojawia się nerwowość i wyrzuty sumienia. Poczucie braku, które natychmiast trzeba zaspokoić. Można próbować nazywać to inaczej, ale jestem uzależniony. Ewentualnie jestem niewolnikiem… mojego bloga i Czytelników.

Czasami chciałbym odpuścić, zrobić sobie przerwę, odetchnąć. Nie potrafię. Kiedy nie napiszę tekstu, to późnym wieczorem zaczynam się wiercić nerwowo. Natrętna myśl o zaległości nie daje spokoju nawet w czasie imprezy. Po północy już wiem, że zawaliłem. Konieczne jest uzupełnienie braków. Im szybciej tym lepiej.

No i komentarze. Nerwowo patrzę na komórkę. Trzeba sprawdzić, zmoderować komentarze i odpowiedzieć na pytania. Czuję się w obowiązku udzielić odpowiedzi, zabrać głos w dyskusji…

Z jednej strony to forma pracy (jeden z jej elementów), w jakimś sensie obowiązek, ale także hobby i pasja. Cholera wie, jak to określić. Po prostu lubię pisać i dyskutować z Wami. O mieście, o sporcie, filmach i książkach. Zżyłem się z Wami wszystkimi (tymi życzliwymi i krytycznymi).

Kiedy zakładałem bloga w 2007 roku nie przypuszczałem, że tak to się skończy. To był mój subiektywny sposób patrzenia na miasto, często przejaskrawiony, w krzywym zwierciadle. Stopniowo poruszałem coraz szerszą tematykę, pisałem coraz różniejsze teksty, coraz bardziej stawałem się otwarty.

Dziś mam wrażenie, że znamy się dobrze. Stali komentatorzy, stałe nicki (od razu wiem czego się spodziewać), czasami różne nicki, ale stały adres IP… takie stare, dobre grono znajomych. Czasami zrzędliwe, czasami zgryźliwe, czasami do rany przyłóż – jak to w życiu.

Dziwny jest ten świat, ale… fajnie, że jesteście.

5197 dni

8367 wpisów (1,5 wpisu dziennie)

66 908 komentarzy

5,4 mln odwiedzin