Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2023-06-04

Trudne Polaków rozmowy

Polityka zawsze budziła emocje. Zawsze dzieliła ludzi. Zawsze wywoływała spory i dyskusje. Nigdy wcześniej nie były one jednak tak zaciekłe i nie prowadziły do tak daleko idących konsekwencji. Dotąd jeszcze nie było tak radykalnych i skrajnych opinii, niekoniecznie opartych na faktach. W tej wojnie Polsko-Polskiej zabrnęliśmy cholernie daleko.

Nie dyskutuję już o polityce, bo prowadzi to do nierozstrzygalnych w dzisiejszych warunkach sporów, nieuniknionych animozji i niechęci do drugiego człowieka. Dziś jesteś z nami albo przeciw nam i tę doktrynę stosują obie strony politycznego sporu, nie przejmując się już żadnymi niuansami.

Nie oglądam TVP, nie oglądam TVN, bo z perspektywy dziennikarskiej obie stacje dawno nie spełniają podstawowych standardów opowiadając się jednoznacznie po jednej ze stron politycznego sporu. Zamiana telewizji publicznej w propagandową tubę, a właściwie jeszcze gorzej – narzędzie walki z przeciwnikami politycznymi budzi delikatnie mówiąc niesmak. Na drugim biegunie nieco wymuszona, a jednak nie do końca dziennikarska rola TVN-u, jako obrońcy opozycji. Dziwne to, czytelne, a jednak jedni i drudzy dają się na to nabierać. Trochę bezrefleksyjnie. A ja tak poza wszystkim jestem zmęczony tłumaczeniem mi co mam myśleć i jak sądzić. Potrafię sam zinterpretować to co się dzieje i wyciągnąć własne wnioski,  o ile oczywiście otrzymam prawdziwe informacje. A z tym dzisiaj bywa różnie.

Marsz w Warszawie niczego nie zmienił. Zasadniczo było grzecznie i miło, choć nie brakowało i haseł, z którymi mi nie po drodze. Hasztagi, które widziałem w internecie u wykształconych, porządnych osób – “kaczordowora” a “wordojeziora” uważam, za skandaliczne i to nie mniej niż spot PiS oparty na tragedii obozu Auschwitz. Ale to właśnie przykłady dzisiejszej radykalizacji. I braku jakichkolwiek świętości. A moim zdaniem im bliżej wyborów… tym będzie gorzej.

Wracając do marszu. Z pierwszej ręki (nie tylko od Łukasza Ściebiorowskiego) wiem, że był to jednak spacer pozytywny, kulturalny i raczej optymistyczny (przynajmniej dla jednej ze stron politycznego sporu). Nie nazwałbym tego marszem nienawiści, a wszystkich uczestników nie określałbym słowami, które pojawiają się w dyskusji publicznej(!), a które można (i należy) uznać za inwektywy. Smutne to i nieco obrzydliwe, ale czyż nie znamy tego nawet z lokalnego podwórka? Ileż w moją stronę padło słów, oskarżeń i chamskiego (czasami całkowicie kłamliwego) hejtu, z którym musiałem walczyć w sądzie. I ostatecznie wszystko okazało się… wyssane z palca, ale stało się podstawą emocjonalnych materiałów medialnych… Dlatego nic z tego co dzieje się w Warszawie mnie nie zdziwi – tam stawka jest znacznie wyższa niż niespełnione ambicje jednego posła.

Życzyłbym sobie i Państwu, żebyśmy wrócili do starych dobrych czasów, kiedy można się było spierać przy stole. Rywalizacja Kwaśniewski/Wałęsa (czy Wałęsa/Tymiński) też rozgrzewała ludzi do czerwoności, ale… nie prowadziła do zerwania kontaktów rodzinnych i obrzucania się błotem, inwektywami i wyzywaniem od najgorszych.

Jeśli natomiast tłem marszu w Warszawie jest komisja dotycząca wpływów rosyjskich… to moim zdaniem podstawa do niepokoju jest poważna. Polityczny twór, który przejmuje kompetencje organów takich jak prokuratura i sąd, a w konsekwencji pod byle pretekstem może… pozbawić rywala praw wyborczych to wyraźne nadużycie. I obawa. Mówię to z całą odpowiedzialnością z perspektywy osoby, wobec której CBA prowadziło NIELEGALNE działania. Gdyby nie było niezawisłego sądu… mógłbym stracić prawo do wykonywania swojej pracy. Politycy zawsze mają pokusę “pozbycia się” swoich rywali, więc nie powinniśmy tworzyć narzędzi, które mają im to ułatwiać. Wręcz przeciwnie – te zakusy należy trzymać w ryzach, żebyśmy się któregoś dnia nie obudzili w innej, mniej demokratycznej i bezpiecznej rzeczywistości.

Przed nami trudny okres wyborczy. Będą polityczne awantury, będą wzajemne oskarżenia, będą coraz brutalniejsze spory i ostrzejsze słowa. Życzyłbym sobie, żeby najgorszym co nas spotkało był “marsz nienawiści”. I żeby wyborcy decydowali rozumem i chłodną głową, a nie sercami rozgrzanymi niezdrowymi emocjami. Skupić się warto nie na emocjach, na ideach i szczytnych hasłach, które z rzeczywistością nie mają nic wspólnego. Wolałbym, żebyśmy rozmawiali o konkretnych rozwiązaniach, sposobach rozwiązywania problemów i rozwoju naszego kraju, regionu i miasta. Zamiast awanturniczych wypowiedzi posłów, odgrażania się i niezdrowej rywalizacji wolałbym usłyszeć ich zdanie o przebiegu S11. Chciałbym usłyszeć jak uratujemy tonący system ochrony zdrowia. Na dłuższą metę to dla nas najważniejsze, podstawowe sprawy.

Marsz w Warszawie sprowokował mnie do refleksji. W najbliższych dniach napiszę tekst o nadchodzących wyborach, o kandydatach, posłach, ich pracy i oczekiwaniach zanim jeszcze kampania wyborcza rozpocznie się na poważnie.