Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2024-01-01

Podsumowanie roku! 2023 – prywatnie

Miniony rok był bardzo intensywny, ale też bardzo dobry. Właściwie nie mogę na nic narzekać. Były niespodzianki, zrealizowane marzenia, wyzwania, które zakończyłem z sukcesem, są świetne prognozy na nowy rok… Jednym słowem – 2023 rok był udany. A ja liczę na to, że kolejny będzie jeszcze lepszy.

Jako najważniejszy punkt musi się pojawić rzecz najbardziej zaskakująca. Zaręczyłem się. Jesteśmy z Marysią jak dwie połówki tego samego jabłka i żywym zaprzeczeniem, że przeciwieństwa się przyciągają. O wiele łatwiej idzie się przez życie, kiedy za to przyciąganie odpowiadają podobieństwa. Nie ma tarć, nie ma kompromisów – jest po prostu wspólna droga. Prezydent Sława Umińska-Kajdan zgodziła się udzielić nam ślubu, a uroczystość odbędzie się w Parku w Kozłowej Górze już w tym roku: 13 lipca o godzinie 13.13. Jak zapewne się Państwo domyślacie… trzynastka jest naszą szczęśliwą liczbą.

Przez w sumie głupi zakład ze Sławą przebiegłem Maraton w Poznaniu. Kosztowało mnie to rok przygotowań, ogrom wyrzeczeń i ciężkiej pracy. Przez pot, przez krew, przez łzy… Nie jestem biegaczem, nawet nie lubię biegać. To był koszmarny wysiłek i męczarnia dla całej rodziny, bo rytm życia został podporządkowany treningom. Przebiegłem w ciągu roku 1600 kilometrów – średnio prawie 4,5 km dziennie przez każdy z 365 dni roku. Założony czas maratonu: 3 godziny 57 minut, bo szefowa pokonała tę trasę w 3 godziny 58 minut. Na mecie zameldowałem się z czasem 3 godziny… 57 minut, wyprzedzając “rywalkę” o całe 39 sekund. Ogromny wysiłek – najtrudniejsza rzecz jaką w życiu zrobiłem i więcej chyba nie zdecydują się na powtórkę. Ale są też korzyści opisane w punkcie poniżej.

Życiowa forma. Po maratonie to raczej nic dziwnego. Jednak treningi i dieta zmieniły moje ciało. Z 85 kilogramów do 75 kilogramów wagi. 11 cm mniej w pasie. Po raz pierwszy w życiu wyraźnie zarysowany kaloryfer, nad którym będę pracował w tym roku. I obwód w pasie – 84 cm. W sumie kupując spodnie stwierdziłem, że mogłoby być 82, ale… tak małego rozmiaru nie było. Niemożliwe stało się możliwe.

Spełniłem też swoje marzenie i stanąłem na dachu Afryki. Zdobycie Kilimandżaro 5 895 m n.p.m. to była wyprawa życia. Jak do tej pory to najwyższy szczyt na jakim stanąłem. Po dachu Afryki: Mont Blanc 4 809 m n.p.m. i gruzińskim Kazbeku: 5 054 m n.p.m. Apetyt oczywiście rośnie i są szczyty, które automatycznie wpisały się na listę marzeń: Island Peak w Nepalu, w Himalajach: 6 165 m n.p.m. oraz Aconcagua w Argentynie, w Andach: 6 961 m n.p.m. Może kiedyś…

Wśród porażek wyprawowych znajdzie się wyprawa do Maroka, na drugi co do wysokości szczyt Afryki Jebel Toubkal: 4 167 m n.p.m. Nie tylko nie stanęliśmy na szczycie, ale nawet nie zobaczyliśmy gór. Trafiliśmy do Marakeszu w chwili kiedy miastem i krajem zatrzęsło w największym od stu lat trzęsieniu ziemi. Ilość ofiar śmiertelnych, rannych i zniszczeń oszałamiająca. Wyprawa nieudana, ale szczęśliwie wróciliśmy do domu – cali i zdrowi, a w takiej sytuacji to najważniejsze.

W tym roku znalazł się czas także na odkrycie Bieszczad (zakochaliśmy się w nich bez pamięci), wyruszenie na szczyty Korony Polski, żeglowanie po Mazurach i rodzinny wypoczynek. Jeździliśmy na rolkach, rowerze i łyżwach. Dużo spacerowaliśmy. Cieszyliśmy się z każdego dnia i wielu małych rzeczy. Dużo się uśmiechaliśmy, a czasami śmialiśmy się do łez. Przytulaliśmy się. Zapełniliśmy dwa albumy i podsumowując mijający rok stwierdziliśmy, że jesteśmy… szczęśliwi.

Mamy nadzieję na kolejne miesiące i lata realizacji marzeń – tych malutkich, codziennych, ale także tych większych, wymagających od nas o wiele więcej pracy, wyrzeczeń i odwagi koniecznej do ich realizacji.

Sobie i Państwu życzymy udanego 2024 roku. Takiego, jaki sobie wymarzycie. Takiego jakiego potrzebujecie.