Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2014-09-22

Dyktator: przemówienie do ludu

Dyktator siedmiu wysp archipelagu Pieśla siedział w sali tronowej i gęsim piórem skrobał po pergaminie. Mamrotał coś pod nosem, to dopisując, to skreślając kolejne słowa. Raz po raz przygryzał wargi i aż poczerwieniał z wysiłku. Podniósł zapisany zwój i spojrzał na niego krytycznym wzrokiem.
– Ja, sam jeden – dyktator archipelagu – w pojedynkę i we własnej osobie dokonałem tego własnoręcznie…
To ma sens – pomyślał wódz i pisał dalej.
– To zostało zrobione z mojej inicjatywy, samodzielnie i bez pośredników. Indywidualnie. Jam to nie chwaląc się sprawił. Ja, ja sam…
Tak. To powinno rozwiać wszelkie wątpliwości. Nie będą się mieszkańcy mojej wyspy, mojego archipelagu oglądać na innych. To ja jestem najważniejszy. To na mnie mają patrzeć. To mnie mają podziwiać – myślał dyktator wpatrując się w pergamin. Wprowadził jeszcze kilka poprawek i wreszcie zadowolony postawił zamaszysty podpis. Dzieło skończone! Powinno zostać wykute w kamieniu – ku pamięci potomnych – na wieki. To też niezły pomysł – pomyślał wódz i raz jeszcze, tym razem na głos odczytał treść swej przemowy.

Ja, sam jeden
– dyktator archipelagu –
w pojedynkę i we własnej osobie dokonałem tego własnoręcznie…
Zostało to zrobione z mojej inicjatywy, samodzielnie i bez pośredników.
Indywidualnie. Osobiście przyłożyłem do tego ręce.
Po prostu jam to nie chwaląc się sprawił. Ja, ja sam…

c.d.n.

Tiopental Veritaserum
Dyktator 7 wysp archipelagu Pieśla” – odcinek 53

* Opowiadanie fikcyjne, ewentualne podobieństwo do osób i zdarzeń faktycznych jest przypadkowe.