Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2014-11-02

Świat nawet nie zwolnił

Zawsze na początku listopada popadam w ponury nastrój. Brakuje mi spokoju i refleksji, zastąpionej wypełnianiem obowiązku, pośpiechem i towarzyskimi spotkaniami. Na cmentarzach towarzyszą nam śmiechy, dyskusje polityczne, telefony komórkowe, a mojemu kuzynowi udało się dostrzec (wczoraj!) mężczyznę idącego cmentarną aleją i jedzącego watę cukrową… Jaki to ma sens?
Zwykle 1 listopada wspominamy najbliższych, ale chciałem poświęcić kilka chwil także osobom dalszym. W tym roku odeszli dziennikarze, których znałem osobiście: Klaudiusz Głombik (Radio Piekary) i Dariusz Kmiecik (TVN). Kilka lat temu zginęła tragicznie Anna Znamirowska (TVS). Było zaskoczenie, żal, materiały prasowe i… nic więcej. Świat tak naprawdę nie zatrzymał się, nie zwolnił nawet. Tak naprawdę świat nawet nie zauważył, że coś się zmieniło. Ludzie pędzą nadal do przodu nie oglądając się w tył, zajęci swoim życiem, swoimi problemami.
W 2001 roku wraz Krzysztofem Piechurą (Struś) byłem na Islandii. Sześć lat później zginął w wypadku. To dlatego nie mamy kontaktu, uświadamiam sobie oglądając materiały filmowe i zdjęcia z wyprawy. Dlatego nigdzie nie wyruszyliśmy razem, nie podjęliśmy nowych wyzwań. Strusia już nie ma…
Czasami, zupełnie niespodziewanie, odczuwam brak tych, którzy odeszli. Dostrzegam puste miejsca jakie po sobie zostawili, chociaż świat zadbał o to, żeby nie pozostały puste. Życie toczy się nadal.
A co z nami? Co po nas zostanie? Kto będzie pamiętał? Komu będzie nas brakować? Na tegorocznej górskiej wyprawie na pięciotysięcznik rozmawialiśmy o tym z Mariuszem. Kiedy nas zabraknie świat się nie wykolei i nie dojdzie do katastrofy. Kto wie, czy pozostanie nawet taki ślad, jak po wrzuceniu kamyka do wody. Prędzej czy później tafla przecież się uspokoi.