Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2017-11-03

Migrena Cesarzowej

– Pnącza zasłoniły widok na…
– Wyciąć! – ucięła krótko Cesarzowa.
Pałacowy urzędnik skinął głową.
– W ubiegłym tygodniu latający dywan zahaczył dach i…
– Dach naprawić, dywan załatać – przerwała niecierpliwie władczyni – Coś jeszcze?
Gruby plik papierów, które trzymał w rękach wskazywały na to, że jednak jeszcze trochę tego będzie. Słaumi machnęła ręką.
– Brakuje kamienia na drodze na wybrzeże… eee… wyblakły dywany w skalnym domu… eee… kończy się zapas świec w świątyni…
Cesarzowa raz po raz kiwała głową, co było traktowane jako rozkaz do realizacji. Salę tronową opuszczali słudzy aby przekazywać decyzje.
– Mieszkańcy oooo-oczeekują budowy no-nowego domu chorych…
– Przecież powstaje? – władczyni była naprawdę zaskoczona – każdego dnia niewolnicy giną podczas katorżniczej pracy.
W sali tronowej zapadła głucha cisza. Nikt nie ośmielił się powiedzieć, że prace…postępują za wolno. Władczyni nie była jednak głupia i wyciągnęła z tego milczenia wnioski. Westchnęła cicho. Trzeba będzie zwiększyć intensywność prac – pomyślała – Efekt będzie ten sam, z wycieńczenia umrze więcej osób, ale lud doceni wysiłki…
– Adamar!
– Jestem, o Pani – nadzorca niewolników skłonił głowę – Co rozkażesz?
– Zmuś ich do większego wysiłku. Nie żałuj bata!
– Jak sobie życzysz, Najwyższa.
Cesarzowa prychnęła.
– Coś jeszcze?
– Zmrok zapadł, a latarnie nie zostały rozpalone… Na pałacowym dziedzińcu zacięła się brama… Koń zgubił podkowę… wóz wpadł do rowu… ułamana gałąź spadła…
– Wystarczy! Przekazać do realizacji – czuła, że nadchodzi ból głowy.
– Ale co?
– WSZYSTKO! – wrzasnęła dziko Cesarzowa i zaraz skrzywiła się z bólu.
Chociaż wywołało to pewien ruch na sali, to jednak znienawidzony urzędnik wciąż stał przed nią miętoląc w dłoniach papiery.
– Co jeszcze? – zapytała zrezygnowana.
– Lud się burzy. Odgłosy niezadowolenia nadchodzą z różnych stron. Nie chcą nowych siedzib na wyspie. Żądają większej ilości prac. Powszechnego dostępu…
Wystarczył gest, żeby przerwał.
– Czy mamy środki, żeby… – urwała widząc minę sługi – Nie mamy?
Spuszczone głowy były wystarczającą odpowiedzią. Migrena nie pozwala Cesarzowej się skupić. Zerknęła jeszcze na plik papierów z zapisem spraw do rozstrzygnięcia i zabrakło jej sił. Wstała z trudem i opuściła komnatę delikatnie zamykając drzwi. Najmniejszy hałas mógłby ją wykończyć.  Cesarzowa położyła się w prywatnej komnacie z kompresem na czole. Zamknęła oczy. Przez chwilę, naprawdę krótką chwilę, wszystko wydawało się być w porządku. Wtedy  uświadomiła sobie, że nawet ona nie podoła wszystkiemu. W każdym razie nie od razu. Im więcej robi – tym więcej pojawia się potrzeb. Oczekiwań. Żądań! Ból głowy powrócił ze zdwojoną siłą.
Tymczasem w sali tronowej jeszcze długo po  odejściu Cesarzowej wszyscy stali w kompletnym bezruchu. Zdawali sobie sprawę, że wszystko to już wkrótce spadnie na nich. Wreszcie rozeszli się do swoich zajęć. W milczeniu.

c.d.n.
(przeczytaj wszystkie odcinki Dyktatora…)

Tiopental Veritaserum
Dyktator 7 wysp archipelagu Pieśla” – odcinek 84

* Opowiadanie fikcyjne, ewentualne podobieństwo do osób i zdarzeń faktycznych jest przypadkowe.