Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2019-01-14

Śmierć politykom!

Dziś organizujemy marsze przeciwko przemocy i nienawiści, a wczoraj akceptowaliśmy jako element dyskusji twarze polityków na szubienicy, akty zgonu, klepsydry na tablicy ogłoszeń, czy spalone kukły ze znanymi twarzami. Mało kto reagował na rzucone w internecie „obyś zdechł” i podobne inwektywy. Tak wygląda rzeczywistość powszechnie akceptowana i nieprzekraczająca norm demokratycznej dyskusji. Polityczne zdziczenie jest faktem, a chociaż zostało zaakceptowane… ma swoją cenę. Dlatego dziwi mnie to wszechobecne zaskoczenie, kiedy dochodzi do prawdziwej tragedii. 

Zabójcą jest konkretny człowiek, ale to my włożyliśmy mu nóż do ręki i wskazaliśmy cel. Materiałami w ogólnopolskich mediach, różnej maści portalach, politycznych wypowiedziach i dyskusjach internetowych. Wskazaliśmy wroga, który odpowiada za wszystkie jego nieszczęścia. Na sali rozpraw stanie morderca, ale może powinien za tą bezsensowną śmierć odpowiedzieć także cały naród. Ludzie, którzy nas ogłupiają i reszta, która ogłupiać się daje. 

Kłamstwa, oszczerstwa, pomówienia – stały się stałym elementem dyskusji. Internetowy hejt, wyzwiska i oskarżenia – normalnym narzędziem politycznej walki. Ludzie zachłyśnięci anonimowością internetu gotowi są wyrazić wszystko. Im większy chłam – tym większy ma zasięg i oglądalność, a co za tym idzie, większą skuteczność w poniżaniu i dyskredytowaniu rywala. Tyle jest tego wokół nas, że coraz trudniej wyciągać logiczne wnioski, odsiewać ziarna od plew. Zresztą i tak nikomu nie chce się tego robić. Łykamy wszystko co nam dają.

Efekt? Całkowicie zatraciliśmy zdolność odróżnienia prawdy od kłamstwa, faktów o wymyślonych historii, a co najgorsze… dobra od zła. Za to wszyscy jesteśmy przekonani o słuszności swoich racji. Niektórzy tak bardzo, że gotowi są złapać za nóż. Pospolity bandzior wbija nóż w człowieka, którego pewnie nie znał i nigdy nie spotkał krzycząc o słusznej karze… Sam to wymyślił, czy może gdzieś zobaczył, usłyszał lub przeczytał? My na to pozwoliliśmy. Zresztą już dziś internet huczy… Nawet w obliczu śmierci. “Bo przecież zasłużył. Brawa za odwagę. Kula w łeb byłaby lepsza. Bo taki był i owaki…” Nie powinien ktoś na to reagować? Nie mamy odpowiednich służb? Na to też pozwalamy.

Nie! Już widzę i słyszę ten głos oburzonych tymi słowami. Nie przyłożyliśmy do tego ręki! Czyżby? Może nie montowaliśmy szubienic, ale też w żaden sposób nie zareagowaliśmy, kiedy powstały. Pozwoliliśmy na doprowadzenie politycznej dyskusji do prawdziwego rynsztoka. Tolerowaliśmy, akceptowaliśmy i nie widzieliśmy w tym niczego zdrożnego. Widać to w kraju, widać to nawet na lokalnym podwórku. Odeszliśmy od merytorycznych sporów, na rzecz obrzucania błotem i gry na emocjach. I to my ponosimy za to odpowiedzialność.

Słowa potrafią ranić, a niestety, odpowiedzialność za słowo nie istnieje. Pozwalamy na wszystko. Nie istnieją elity, autorytety, eksperci. Każdy swoje wie. Przecież informacja w mediach nie może być wyssana z palca. Szanowany poseł nie użyłby kłamstwa. Portal internetowy nie zamieściłby zmyślonych faktów. Śmiech na sali, ale my wciąż w to wierzymy. Różni nas tylko to, że wybieramy różne strony barykady ślepo się ich trzymając. 

Wiecie co jest najgorsze? Dziś prawie wszyscy mówimy jednym głosem, ale za parę dni wszystko wróci do normy. I stawiam diamenty przeciwko orzechom, że w publicznej dyskusji nic się nie zmieni. Albo będzie jeszcze gorzej. 

Bóg, Honor, Ojczyzna – to nasza dewiza. Mamy Konstytucję w preambule powołującą się na Boga i uniwersalne wartości: prawdę, sprawiedliwość, dobro i piękno. Niemal wszyscy jesteśmy katolikami. A jednocześnie wszystko to jedynie puste frazesy. Ja tej dewizy i tych zasad ani w polityce (ogólnokrajowej, regionalnej i lokalnej) nie widzę, ani w naszych, codziennych (chociażby internetowych) dyskusjach. Piekło to ludzie, tworzymy je sami. Tak jak sami doprowadziliśmy w ten czy inny sposób do wydarzeń, o których mówi dziś cała Polska.

Jestem samorządowcem bezpartyjnym i w głębokim poważaniu mam ideologiczne spory na górze. Jeszcze parę lat temu nie musiałbym się martwić tym co dzieje się w Warszawce, ale dziś… ta retoryka, ten styl i argumentacja, a raczej jej brak – odważnie wkracza na nasze lokalne podwórka. 

Tymczasem ja, wybaczcie, nie jestem gotów zapłacić życiem za ten kretyński spór. To dopiero początek, a ja mam już dość. Gdyby to jeszcze był spór o Polskę, a nie jedynie o władzę…

Jesteśmy odpowiedzialni za tę tragedię. Przepraszam, bo ktoś musi to powiedzieć. Przepraszam, bo mam poczucie, że to także moja wina. Przepraszam, bo tak jak wielu innych udawałem, że polityczne spory i ich styl mnie nie dotyczą. Tymczasem jak widać, nic bardziej mylnego. Przepraszam…