Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2014-08-19

Piekary, Gruzja i Kazbek 5034 m n.p.m.

W krótkim okresie czasu ta niepozorna i uznawana za “łatwą” góra dała nam w kość. I mieliśmy poważne obawy, że podobnie jak wiele innych ekip, będziemy musieli zejść ze szczytu pokonani.
Zmienność pogody, tak charakterystyczna dla gór, w Gruzji była niewiarygodna. Dosłownie w kilka minut piękne słońce potrafiły zastąpić burzowe chmury. I tak mieliśmy deszcz, grad, opady śniegu i wichury, które dosłownie wciskały namiot w podłoże (właśnie skończyłem prostować rurki).
Zbyt szybko ruszyliśmy na górę chcąc wykorzystać dobrą pogodę. Choroba wysokogórska dopadła nas na wysokości 4200 metrów, kiedy rozbiliśmy namiot. Akurat skończyło się okno pogodowe i musieliśmy w trudnych warunkach spędzić na tej wysokości dwie noce. Czego nie włożyliśmy do śpiworów – to zamarzło. W końcu wycofaliśmy się na dół.
Zdobywanie góry zaczęliśmy niby od nowa, ale z o wiele lepszą aklimatyzacją. I za drugim podejściem było już znacznie lepiej. Wykorzystaliśmy pierwsze okno pogodowe, żeby zaatakować szczyt. Satysfakcja ze zdobycia wierzchołka jest niesamowita. Nie będę tego opisywał – to po prostu trzeba przeżyć. A widoki? Zapierają dech w piersiach.
Zmęczeni, ale szczęśliwi zeszliśmy do naszego obozu na 4200 metrach, a na dół ruszyliśmy dopiero następnego dnia.
To niby wszystko, ale… Pierwsze podejście zajęło nam pięć dni i musieliśmy się wycofać. Po dwóch dniach odpoczynku wróciliśmy na Kazbek, żeby po dwóch dniach stanąć na szczycie. Zdobyłem swój mały Everest.
Na tej górze nauczyłem się wielu rzeczy i zdobyłem cenne doświadczenie. Jak powiedział jeden z polskich ratowników – nie jest to jednak najlepsze miejsce na naukę, bo w razie wypadku nie można liczyć na pomoc. Bezpieczniej jest wybrać się w europejskie góry, gdzie ekipy ratunkowe mogą dotrzeć śmigłowcem do poszkodowanych dosłownie w kilkanaście minut.
Kazbek, zaledwie pięciotysięcznik – dał mi w kość. Nie wiem jak dają sobie radę wspinacze idący znacznie dłużej i wyżej. Nagle nabrałem dla nich większego szacunku. Czy kiedyś ruszę ich śladem? Zobaczymy.