Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2026-11-04

Szpitale powiatowe na krawędzi. Oddziały w likwidacji

Tarnowskie Góry, Bytom, Lubliniec. Kolejne szpitale mają poważne problemy finansowe, zamykane są oddziały, pojawiają się zwolnienia, protesty pracowników i groźby strajków. I nie są to odosobnione przypadki. Kryzys ochrony zdrowia coraz mocniej uderza w szpitale, które odpowiadają za bezpieczeństwo mieszkańców naszych miast i powiatów.

Wystarczy spojrzeć na to, co dzieje się tuż za naszą granicą, w Tarnowskich Górach. Wielospecjalistyczny Szpital Powiatowy znalazł się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Według informacji przekazanych przez dyrekcję portalowi tarnogorski.info, zaległości w rozliczeniu nadwykonań przez NFZ wynosiły w październiku ponad 40 milionów złotych!

To gigantyczna kwota. Szpital ma problemy z regulowaniem zobowiązań, zdarzyła się nawet sytuacja, w której wynagrodzenia pracowników wypłacano w dwóch częściach. Opóźnienia w płatnościach dla części personelu zatrudnionego na kontraktach i dostawców sięgały dwóch, a nawet trzech miesięcy.

Rozpoczęły się zwolnienia opiekunów medycznych. Zagrożona jest przyszłość oddziałów ginekologiczno-położniczego i neonatologii. Sama porodówka przyniosła w 2024 roku prawie 8 milionów złotych strat, w 2025 roku ponad 7 milionów, a w pierwszych siedmiu miesiącach 2026 roku kolejne 3,2 miliona.

Paradoks polega na tym, że po zamknięciu porodówki w Pyskowicach tarnogórska placówka przyjmuje więcej pacjentek, a mimo to utrzymywanie oddziału jest coraz trudniejsze finansowo. Wcześniej, już w styczniu 2024 roku, szpital zamknął oddział laryngologii z powodu problemów kadrowych.

Jeszcze gorzej wygląda sytuacja w pobliskim Lublińcu. Tam zadłużenie szpitala powiatowego szacowane jest na 80–85 milionów złotych i każdego miesiąca rośnie o ponad milion. Zawieszono działalność chirurgii, położnictwa i ginekologii, neonatologii oraz intensywnej terapii. W październiku przestała przyjmować pacjentów interna, a od 9 listopada zawieszona zostanie także pediatria.

Pacjentów trzeba kierować do innych placówek. Między innymi właśnie do Tarnowskich Gór, gdzie szpital sam zmaga się z potężnymi problemami.

A Bytom?

Tam sytuacja jest równie napięta. Władze województwa śląskiego zapowiedziały połączenie Szpitala Specjalistycznego nr 2 i Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 4. Powód? Oczywiście pieniądze.

Według danych przedstawionych przez placówki wiosną tego roku szpital nr 4 miał na koniec 2025 roku blisko 80 milionów złotych wymagalnego zadłużenia. Strata za 2025 rok wyniosła około 26 milionów złotych. Szpital nr 2 miał około 3 milionów złotych wymagalnych zobowiązań i również notował straty.

Połączenie ma ograniczyć koszty, zlikwidować dublujące się struktury i poprawić organizację leczenia. Tyle że pracownicy nie wierzą w powodzenie tych planów.

W kwietniowych referendach przeciwko połączeniu opowiedziało się ponad 97 procent głosujących pracowników obu szpitali. Związkowcy obawiają się ograniczania zatrudnienia i dostępności świadczeń. 29 października wszczęli spór zbiorowy i zagrozili strajkiem.

Dyrekcje obu placówek zapewniają, że konsolidacja nie będzie oznaczała zwolnień i ma stworzyć warunki do rozwoju szpitali. Konflikt jednak trwa. A rozwiązania nie ma.

Trzeba to powiedzieć wprost:  żadne oszczędności nie zastąpią stabilnego finansowania. Jak Ministerstwo Zdrowia i NFZ nie zmienią zasad… szpitale zaczną upadać. 

Jeżeli szpital wykonuje świadczenia medyczne, ponosi koszty leczenia pacjentów, płaci lekarzom i pielęgniarkom, kupuje leki i materiały, a potem miesiącami czeka na pieniądze z NFZ, to trudno mówić o normalnym funkcjonowaniu.

Do tego dochodzą ustawowe podwyżki wynagrodzeń, rosnące koszty energii, leków, usług i utrzymania budynków. Koszty rosną niezależnie od tego, czy szpital ma na nie pieniądze.

Z analizy Związku Powiatów Polskich wynika, że w 2025 roku łączna strata netto badanych szpitali powiatowych przekroczyła 1,26 miliarda złotych.

Ponad 90% placówek szpitalnych w całym kraju przynosi straty i generuje coraz większe długi.

Nie będę udawał, że u nas problemów nie ma. Piekarskie Centrum Medyczne również zmaga się z rosnącymi kosztami i niedostatecznym finansowaniem świadczeń. Rok 2025 zakończyliśmy stratą ponad 15 milionów złotych.

Od lat konsekwentnie wspieramy nasz szpital z budżetu miasta. Dokapitalizowanie spółki, finansowanie inwestycji i bieżące wsparcie pozwalają nam utrzymywać działalność placówki. Szukamy każdej możliwości zarobku – stąd m.in. umowy z Akademią Śląską (konkretnie z ACM), która przynosiła ponad 800 tys. złotych.

Nie zawieszamy i nie likwidujemy oddziałów.

Utrzymujemy oddział pulmonologiczny, który od dwóch lat finansujemy z miejskich pieniędzy, ponieważ NFZ nie zapewnił mu kontraktu. Oddział jest potrzebny, pacjenci są leczeni, a mimo to cały ciężar jego utrzymania spada na samorząd. Trudno uznać to za normalne. Walczymy o pieniądze za leczenie pacjentów, które odbywa się bez przerwy. 

Dzięki stabilnemu wsparciu miasta udaje nam się zachować ciągłość funkcjonowania szpitala i ograniczać ryzyko gwałtownych decyzji. Ale to kosztuje. I są to przecież pieniądze mieszkańców, które moglibyśmy przeznaczać na drogi, szkoły, remonty czy kolejne inwestycje.

Tracimy właśnie wsparcie ACM, bo po nieodpowiedzialnych atakach radnych opozycji, ta umowa zostaje na koniec roku rozwiązana. Nieodpowiedzialna polityka przyniosła w jednej chwili prawie 1 mln złotych straty.

Możemy być zadowoleni, że mimo trudności nasz szpital funkcjonuje, ale nie możemy zapominać, że samorząd nie zastąpi państwa i Narodowego Funduszu Zdrowia. Nie da się w nieskończoność finansować z miejskiego budżetu kosztów, które powinny być pokrywane przez system ochrony zdrowia.