Krzysztof Turzański - Sława Umińska-Kajdan

2018-05-02

Zakaz prowadzenia bloga dla wiceprezydenta! Powrót PRL?

Rady Piotr Papaja (PiS): “Zwracam się do Pani Prezydent z Wnioskiem o wydanie Zakazu prowadzenia Bloga Panu Krzysztofowi Turzańskiemu Z-pcy Prezydenta Piekary Śląskie” (PiSownia oryginalna). Szok!

Sława Umińska-Duraj, Prezydent Miasta Piekary Śląskie: “Wniosek nie tylko wykracza poza kompetencje i uprawnienia radnego Rady Miasta, ale też stanowi wprost nawoływanie do łamania prawa. Wniosek pozostawiam bez rozpatrzenia. Prezydent nie posiada uprawnień aby zakazać publicznego wyrażania poglądów, tak w sferze życia prywatnego, jak i publicznego (społecznego i politycznego) – to wolność zagwarantowana konstytucyjnie w art. 54 Konstytucji RP,  której lekturę Panu Radnemu polecam. Władzy, jaką Pan mi przypisuje nie ma nawet fikcyjna Cesarzowa Archipelagu Pieśla”.

Art. 54 Konstytucji RP

1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.
2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu (…) jest zakazana.

Radny Piotr Papaja, proponuje powrót do “starych dobrych czasów”? Już to kiedyś przerabialiśmy. Dopiero 28 lat temu, w kwietniu 1990 roku zlikwidowany został Główny Urząd Kontroli Prasy Publikacji i Widowisk… Okazuje się, że wciąż są ludzie, którym bliskie są zasady poprzedniego systemu.  Cenzura PRL miała charakter prewencyjny, a więc eliminowała niepożądane treści przed ich publikacją w mediach. Cenzorzy sprawdzali materiały informacyjne przed upublicznieniem zatrzymując je lub zwalniając do emisji według odgórnych zaleceń rządzącej partii komunistycznej PZPR. Dziś tę rolę chce pełnić radny Prawa i Sprawiedliwości.

Wszystkie publikacje, publiczne wystąpienia, przedstawienia teatralne, seanse filmowe oraz audycje radiowe i telewizyjne były poddawane ostrej cenzurze. Wszystko, co zdaniem GUKPPiW podlegało cenzurze, odwoływało się do konkretnego artykułu ustawy, który mówił np. “o zakazie godzenia w konstytucyjne zasady polityki zagranicznej PRL”, z bardzo ogólnym bądź żadnym argumentem, w jaki sposób, zdaniem cenzora fragment godził w opisaną ustawę. Na poczcie sprawdzano paczki przed wysłaniem, rozmowy telefoniczne były kontrolowane, a drukarnie w całym kraju były poddawane kontroli druku. Tak w okresie powojennym wyglądała cenzura w naszym kraju.

Polecam materiał onet.pl – 25 lat temu zniesiono cenzurę w Polsce

Radny Piotr Papaja nie pierwszy raz wybiórczo traktuje zasady demokracji.  W końcu to on powiedział publicznie “że jako radny musi ludziom mówić co jest dla nich dobre, a co bezsensowne”, jakby mieszkańcy Piekar Śląskich myśleć samodzielnie nie potrafili. Budżet Obywatelski jest dobry, pod warunkiem, że mieszkańcy wybierają projekty wskazane przez radnego. W innym przypadku to skandal i bezsensowne rozwiązanie… Taki urok jedynie słusznej drogi. To było zabawne, ale deptanie Konstytucji RP już takie nie jest…

Panie radny! Jutro świętujemy rocznicę uchwalenia Konstytucji 3-go Maja. Wybiera się Pan na obchody? Widzę tutaj pewną sprzeczność. Proszę się zdecydować: PRL czy wolność i demokracja? Pogodzić się tego nie da.

I w tym miejscu zwracam się z pytaniem bezpośrednio do dwóch osób (członków klubu radnych PiS): szefa struktur Prawa i Sprawiedliwości w Piekarach Śląskich Dariusza Iskanina oraz przewodniczącej Klubu Radnych PiS Małgorzaty Gruszczyk:

Państwo podzielacie i akceptujecie poglądy swojego klubowego kolegi? Czy wniosek złożony formalnie na Sesji Rady Miasta należy traktować jako kierunek rozwoju Piekar Śląskich proponowany przez Państwa radnych mieszkańcom naszego miasta? Wracamy do PRL? Będę wdzięczny za odniesienie się do wniosku radnego. Dodam tylko, że radny szczyci się swoim „osiągnięciem” informując o nim szeroko mieszkańców… Myślę, że oficjalne stanowisko klubu radnych w tej sprawie byłoby pożądane.

Właściwie na tym mógłbym wpis zakończyć. Podzielę się jednak z Czytelnikami swoimi uwagami. Kiedy radny powiedział mi kiedyś w rozmowie, że on zabroniłby mi prowadzenia bloga, potraktowałem to z przymrużeniem oka. Złożenie formalnego wniosku podczas sesji Rady Miasta w tej sprawie to jednak coś zupełnie innego. To próba odebrania mi mojej wolności i naruszenia podstawowych zasad demokracji.

Radny Piotr Papaja nie pasuje do dzisiejszego systemu. Czym innym jest niekompetencja, którą radny popisuje się w czasie wystąpień, a czym innym jest walka z wolnością podstawową gwarantowaną przez Konstytucję RP. Dziś chodzi o mnie, jutro będzie to dotyczyło dziennikarzy, a za tydzień obudzimy się wszyscy z zasznurowanymi ustami.

Składając ten wniosek radny Piotr Papaja przestał być już postacią zwyczajnie śmieszną. Stał się bohaterem tragicznym – walczącym o system, z którym nie chcemy mieć więcej do czynienia. I wcale nie znaczy to, że jego klubowi koledzy powinni wydać mu zakaz publicznego zabierania głosu. Wręcz przeciwnie – niech mówi jak najwięcej, żeby mieszkańcy drugi raz podczas wyborów błędu nie popełnili.

Może radny żyje miłymi wspomnieniami PRL? Może tęskni za czasami młodości? Może chciałby legitymować ludzi na ulicy i placach zabaw? Może chciałby za poglądy pakować ludzi za kratki? Może marzy mu się system koreańsko-białoruski? Nie wiem i chyba nie chcę wiedzieć. PRL to historia, którą już przerabialiśmy. To zamierzchłe czasy, ale najwyraźniej nie dla wszystkich. Okazuje się, że wciąż mamy problemy z dekomunizacją. Być może blog radnemu przeszkadza, bo mieszkańcy dzięki niemu mają większą wiedzę, niż mieć powinni… No i co chyba najgorsze – zachęca ludzi do samodzielnego myślenia…

Za mnie na szczęście radny myśleć nie musi. Dlatego śmieję się mu w twarz, otwarcie i publicznie. Ktoś musi to robić. I bloga, którego prowadzę od ponad 10 lat nie zamierzam zamykać. A radny jeśli chce budować ciemnogród, niech to robi na swoim podwórku, w swoim domu, a najlepiej w piwnicy, gdzie światło słońca nie dotrze i nie zakłóci tego wyjątkowego… klimatu.

PS. Panie Radny, bądź Pan konsekwentny i złóż wniosek o wydanie zakazu aktywności na Twitterze Prezydentowi RP Andrzejowi Dudzie. Bo wie Pan, ludzie mogą pomyśleć, że to BIP… i obiecuje, że jak tylko Prezydent przyzna Panu rację, ja też zamknę bloga… Lub zacznę na nim publikować tylko babcine przepisy na moje ulubione dania. O ile oczywiście Pan mi pozwoli… A tymczasem Pana wniosek oprawię w ramki i wyślę Ministrowi Sprawiedliwości – na pamiątkę.